دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۶۹۹

بیچاره کسی که می ندارد — غوره به سلف همی‌فشارد

بیچاره زمین که شوره باشد — وین ابر کرم بر او نبارد

باری دل من صبوح مستست — وام شب دوش می‌گزارد

گفتم به صبوح خفتگان را — پامزد ویم که سر برآرد

امروز گریخت شرم از من — او بر کف مست کی نگارد

ساقیست گرفته گوشم امروز — یک لحظه مرا نمی‌گذارد

جام چو عصاش اژدها شد — بر قبطی عقل می‌گمارد

خاموش و ببین که خم مستان — چون جام شریف می‌سپارد