دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۲

به خانه‌خانه می‌آرد چو بیذق شاهِ جان ما را — عجب بردست یا ماتست زیر امتحان ما را

همه اجزای ما را او کشانیده‌ست از هر سو — تراشیده‌ست عالم را و معجون کرده زان ما را

ز حرص و شهوتی ما را مهاری کرده در بینی — چو اشتر می‌کشاند او به گرد این جهان ما را

چه جای ما که گردون را چو گاوان در خرس بست او — که چون کنجد همی‌کوبد به زیر آسمان ما را

خنک آن اشتری کاو را مهار عشق حق باشد — همیشه مست می‌دارد میان اشتران ما را