دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۳

آمد بت میخانه تا خانه برد ما را — بنمود بهار نو تا تازه کند ما را

بگشاد نشان خود بربست میان خود — پر کرد کمان خود تا راه زند ما را

صد نکته دراندازد صد دام و دغل سازد — صد نرد عجب بازد تا خوش بخورد ما را

رو سایه سَروَش شو پیش و پس او می‌دو — گرچه چو درخت نو از بن بکند ما را

گر هست دلش خارا مگریز و مرو یارا — کاول بُکشد ما را و آخر بِکشد ما را

چون ناز کند جانان اندر دل ما پنهان — بر جمله سلطانان صد ناز رسد ما را

بازآمد و بازآمد آن عمر دراز آمد — آن خوبی و ناز آمد تا داغ نهد ما را

آن جان و جهان آمد وان گنج نهان آمد — وان فخر شهان آمد تا پرده درد ما را

می‌آید و می‌آید آن کس که همی‌باید — وز آمدنش شاید گر دل بجهد ما را

شمس الحق تبریزی در برج حمل آمد — تا بر شجر فطرت خوش خوش بپزد ما را