دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۲۷

از دلبر ما نشان کی دارد — در خانه مهی نهان کی دارد

بی دیده جمال او کی بیند — بیرون ز جهان جهان کی دارد

آن تیر که جان شکار آنست — بنمای که آن کمان کی دارد

در هر طرفی یکی نگاریست — صوفی تو نگر که آن کی دارد

این صورت خلق جمله نقش اند — هم جان داند که جان کی دارد

این جمله گدا و خوشه چین اند — آن دست گهرفشان کی دارد

قلاب شدند جمله عالم — آخر خبری ز کان کی دارد

شادست زمان به شمس تبریز — آخر بنگر زمان کی دارد