دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۳۷

نام آن کس بَر که مرده از جمالش زنده شد — گریه‌های جمله عالم در وصالش خنده شد

یاد آن کس کن که چون خوبی او رویی نمود — حسن‌های جمله عالم حُسن او را بنده شد

جمله آب زندگانی زیر تختش می‌رود — هر کی خورد از آب جویش تا ابد پاینده شد

یک شبی خورشید پایهٔ تخت او را بوسه داد — لاجرم بر چرخ گردون تا ابد تابنده شد

زندگیِ عاشقانش جمله در افکندگی‌ست — خاک طامع بهر این در زیر پا افکنده شد

آهوان را بوی مشک از طره‌اش بر ناف زد — تا مشام شیر صید مرج‌ها غرنده شد

بال و پر وهم عاشق ز‌آتش دل چون بسوخت — همچو خورشید و قمر بی‌بال و پر پرنده شد

ای خنک جانی که لطف شمس تبریزی بیافت — برگذشت از نه فلک بر لامکان باشنده شد