دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۳۹

قند بگشا ای صنم تا عیش را شیرین کند — هین که آمد دود غم تا خلق را غمگین کند

ای تو رنگ عافیت زیرا که ماه از خاصیت — سنگ‌ها را لعل سازد میوه را رنگین کند

پرده بردار ای قمر پنهان مکن تنگ شکر — تا بر سیمین تو احوال ما زرین کند

عشق تو حیران کند دیدار تو خندان کند — زانک دریا آن کند زیرا که گوهر این کند

از میان دل صبوحی کآفتابت تیغ زد — گردن جان را بزن گر چرخ را تمکین کند

چشم تو در چشم‌ها ریزد شرابی کز صفا — زان سوی هفتاد پرده دیده را ره بین کند

گر شبی خلوت کنی گویم من اندر گوش تو — لطف‌هایی را که با ما شه صلاح الدین کند