دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۴

گر زان که نه‌ای طالب جوینده شوی با ما — ور زان که نه‌ای مطرب گوینده شوی با ما

گر زان که تو قارونی در عشق شوی مفلس — ور زان که خداوندی هم بنده شوی با ما

یک شمع از این مجلس صد شمع بگیراند — گر مرده‌ای ور زنده هم زنده شوی با ما

پاهای تو بگشاید روشن به تو بنماید — تا تو همه تن چون گل در خنده شوی با ما

در ژنده درآ یک دم تا زنده دلان بینی — اطلس به دراندازی در ژنده شوی با ما

چون دانه شد افکنده بررست و درختی شد — این رمز چو دریابی افکنده شوی با ما

شمس الحق تبریزی با غنچه دل گوید — چون باز شود چشمت بیننده شوی با ما