دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۴۷

ای طربناکان ز مطرب التماس می‌ کنید — سوی عشرت‌ها روید و میل بانگ نی کنید

شهسوار اسب شادی‌ها شوید ای مقبلان — اسب غم را در قدم‌های طرب‌ها پی کنید

زان می صافی ز خم وحدتش ای باخودان — عقل و هوش و عاقبت بینی همه لاشیء کنید

نوبهاری هست با صد رنگ گلزار و چمن — ترک سرد و خشک و ادباری ماه دی کنید

کشتگان خواهید دیدن سربریده جوق جوق — ایها العشاق مرتدید اگر هی هی کنید

سوی چینست آن بت چینی که طالب گشته‌اید — این چه عقلست این که هر دم قصد راه ری کنید

در خرابات بقا اندر سماع گوش جان — ترک تکرار حروف ابجد و حطی کنید

از شراب صرف باقی کاسه سر پر کنید — فرش عقل و عاقلی از بهر لله طی کنید

از صفات باخودی بیرون شوید ای عاشقان — خویشتن را محو دیدار جمال حی کنید

با شه تبریز شمس الدین خداوند شهان — جان فدا دارید و تن قربان ز بهر وی کنید