دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۵۴

می‌خرامد آفتاب خوبرویان ره کنید — روی‌ها را از جمال خوب او چون مه کنید

مردگان کهنه را رویش دو صد جان می‌دهد — عاشقان رفته را از روی او آگه کنید

از کف آن هر دو ساقی چشم او و لعل او — هر زمانی می خورید و هر زمانی خه کنید

جانب صحرای رویش طرفه چاهی گفته‌اند — قصد آن صحرا کنید و نیت آن چه کنید

نک نشان روشنی در خیمه‌ها تابان شدست — گوش اسبان را به سوی خیمه و خرگه کنید

آستان خرگهش شد کهربای عاشقان — عاشقان لاغر تن خود را چو برگ که کنید

در خمار چشم مستش چشم‌ها روشن کنید — وز برای چشم بد را ناله و آوه کنید

شاه جان‌ها شمس تبریزیست و این دم آن اوست — رخ بدو آرید و خود را جمله مات شه کنید