دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۵۳

هم لبان می‌فروشت باده را ارزان کند — هم دو چشم شوخ مستت رطل را گردان کند

هم جهان را نور بخشد آفتاب روی تو — زهر را تریاق سازد کفر را ایمان کند

هر که را در چشم آرد چشم او روشن شود — هر که را از جان برآرد غرقه جانان کند

چونک بر کرسی برآید پادشاه روح او — چرخ را برهم دراند عرش را لرزان کند

آنک از حاجت نظر دارد به کاسه هر کسی — لطف او برگیرد و همکاسه سلطان کند