دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۶۸

چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد — که در او خزان نباشد که در او گلی نریزد

شجری خوش و خرامان به میانه بیابان — که کسی به سایه او چو بخفت مست خیزد

فلکی چو آسمان‌ها که بدوست قصد جان‌ها — که زحل نیارد آن جا که به زهره برستیزد

گهری لطیف کانی به مکان لامکانی — بویست اشارت دل چو دو دیده اشک بیزد