دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۶۷

صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد — بنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد

ز فلک فتاد طشتم به محیط غرقه گشتم — به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد

ز صبا همی‌رسیدم خبری که می‌پزیدم — ز غمت کنون دل من خبر از صبا ندارد

به رخان چون زر من به بر چو سیم خامت — به زر او ربوده شد که چو تو دلربا ندارد

هله ساقیا سبکتر ز درون ببند آن در — تو بگو به هر کی آید که سر شما ندارد

همه عمر این چنین دم نبدست شاد و خرم — به حق وفای یاری که دلش وفا ندارد

به از این چه شادمانی که تو جانی و جهانی — چه غمست عاشقان را که جهان بقا ندارد

برویم مست امشب به وثاق آن شکرلب — چه ز جامه کن گریزد چو کسی قبا ندارد

به چه روز وصل دلبر همه خاک می‌شود زر — اگر آن جمال و منظر فر کیمیا ندارد

به چه چشم‌های کودن شود از نگار روشن — اگر آن غبار کویش سر توتیا ندارد

هله من خموش کردم برسان دعا و خدمت — چه کند کسی که در کف به جز از دعا ندارد