دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۷۷

ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند — هر مرادی که بودشان همه در بر گیرند

جان و دل را چو به پیک در تو بسپارند — جان باقی خوش شاد معطر گیرند

بندگانند تو را کز تو تویشان مقصود — پای در راه تو بنهند و کم سر گیرند

ترک این شرب بگویند در این روزی چند — عوض شرب فنا شربت کوثر گیرند

چون ستاره شب تاریک پی مه گردند — چو مه چارده رخسار منور گیرند

گر بمانند یتیم از پدر و مادر خاک — پدر و مادر روحانی دیگر گیرند

چون ببینند که تن لقمه گورست یقین — جان و دل زفت کنند و تن لاغر گیرند

بس کن این لکلک گفتار رها کن پس از این — تا سخن‌ها همه از جان مطهر گیرند