دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۸۰

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد — آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد

آزمودم دل خود را به هزاران شیوه — هیچ چیزش به جز از وصل تو خشنود نکرد

آنچ از عشق کشید این دل من که نکشید — و آنچ در آتش کرد این دل من عود نکرد

گفتم این بنده نه در عشق گرو کرد دلی — گفت دلبر که بلی کرد ولی زود نکرد

آه دیدی که چه کردست مرا آن تقصیر — آنچ پشه به دماغ و سر نمرود نکرد

گرچه آن لعل لبت عیسی رنجورانست — دل رنجور مرا چاره بهبود نکرد

جانم از غمزه تیرافکن تو خسته نشد — زانک جز زلف خوشت را زره و خود نکرد

نمک و حسن جمال تو که رشک چمن است — در جهان جز جگر بنده نمکسود نکرد

هین خمش باش که گنجیست غم یار ولیک — وصف آن گنج جز این روی زراندود نکرد