دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۸۶

آنک عکس رخ او راه ثریا بزند — گر ره قافله عقل زند تا بزند

آنک نقل و می او در ره صوفی نقدست — رسدش گر به نظر گردن فردا بزند

گر پراکنده دلی دامن دل گیر که دل — خیمه امن و امان بر سر غوغا بزند

عمری باید تا دیو از او بگریزد — احمدی باید تا راه چلیپا بزند

در هر آن کنج دلی که غم تو معتکفست — نیم شب تابش خورشید بر آن جا بزند

عارفا بهر سه نان دعوت جان را مگذار — تا سنانت چو علی در صف هیجا بزند

زین گذر کن که رسیدست شهنشاه کرم — خیز تا جان تو بر عیش و تماشا بزند

کف حاجت بگشا جام الهی بستان — تا شعاع می جان بر رخ و سیما بزند

رخ و سیمای تو زان رونق و نوری گیرد — که کف شق قمر بر مه بالا بزند

بر سرت بردود و عقل دهد مغز تو را — عقل پرمغز تو پا بر سر جوزا بزند

خواجه بربند دو گوش و بگریز از سخنم — ور نه در رخت تو هم آتش یغما بزند

بگریز از من و از طالع شیرافکن من — کاخترم کوکبه بر آدم و حوا بزند

هین خمش باش که نور تو چو بر دل‌ها زد — نور محسوس شود بر سر و بر پا بزند