دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۷۹۱

این کبوتربچه هم عزم هوا کرد و پرید — چون صفیری و ندایی ز سوی غیب شنید

آن مراد همه عالم چه فرستاد رسول — که بیا جانب ما چون نپرد جان مرید

بپرد جانب بالا چو چنان بال بیافت — بدرد جامه تن را چو چنان نامه رسید

چه کمندست که پر می‌کشد این جان‌ها را — چه ره است آن ره پنهان که از آن راه کشید

رحمتش نامه فرستاد که این جا بازآ — که در آن تنگ قفس جان تو بسیار طپید

لیک در خانه بی‌در تو چو مرغی بی‌پر — این کند مرغ هوا چونک به چستی افتید

بی قراریش گشاید در رحمت آخر — بر در و سقف همی‌کوب پر اینست کلید

تا نخوانیم ندانی تو ره واگشتن — که ره از دعوت ما گردد بر عقل بدید

هر چه بالا رود ار کهنه بود نو گردد — هر نوی کاید این جا شود از دهر قدید

هین خرامان رو در غیب سوی پس منگر — فی امان الله کان جا همه سودست و مزید

هله خاموش برو جانب ساقی وجود — که می پاک ویت داد در این جام پلید