دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۰۴

صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند — این دل خسته مجروح مرا جان آرند

عاشقان نقش خیال تو چو بینند به خواب — ای بسا سیل که از دیده گریان آرند

خنک آن روز خوشا وقت که در مجلس ما — ساقیان دست تو گیرند و به مهمان آرند

صوفیان طاق دو ابروی تو را سجده برند — عارفان آنچ نداری بر تو آن آرند

چشم شوخ تو چو آغاز کند بوالعجبی — آدم کافر و ابلیس، مسلمان آرند

بت پرستان رخ خورشید تو را گر بینند — بر قد و قامت زیبای تو ایمان آرند

شمه‌ای گر ز تو در عالم علوی برسد — قدسیان رقص بر این گنبد گردان آرند

گر بدین عاشق دلسوخته مسکینی — شکری زان لب چون لعل بدخشان آرند

جان و دل هر دو فدای شکرستان تو باد — آب حیوان چو از آن چاه زنخدان آرند

شمس تبریز اگر بلبل باغ ارمی — باش تا قوت تو از روضه رضوان آرند