دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۰۵

یا رب این بوی که امروز به ما می‌آید — ز سراپرده اسرار خدا می‌آید

بوستان را کرمش خلعت نو می‌پوشد — خستگان را ز دواخانه دوا می‌آید

در نمازند درختان و به تسبیح طیور — در رکوع است بنفشه که دوتا می‌آید

هر چه آمد سوی هستی ره هستی گم کرد — که ز مستی نشناسد که کجا می‌آید

از یکی روح در این راه چو رو واپس کرد — اصل خود دید ز ارواح جدا می‌آید

رنگ او یافت از‌آن‌روی چنین خوش‌رنگ است — بوی او یافت که‌ز‌او بوی وفا می‌آید

مست او گشت از‌آن‌رو همگان مست وی‌اند — خوش‌لقا گشت کز آن ماه‌لقا می‌آید

نی بگویم ز ملولی کسی غم نخورم — که شکر رشک برد ز آنچ مرا می‌آید

زان دلیر‌ست که با شیر ژیان رو کرده‌ست — زان کریم است که از گنج عطا می‌آید

آنک سرمست نباشد برمد از مردم — تا نگویند کز او بوی صبا می‌آید

بس کن ای دوست که سنبوسه چو بسیار خوری — که ز سنبوسه تو را بوی گیا می‌آید