دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۳

ای یار قمرسیما ای مطرب شکرخا — آواز تو جان افزا تا روز مشین از پا

سودی همگی سودی، بر جمله برافزودی — تا بود چنین بودی تا روز مشین از پا

صد شهر خبر رفته کای مردم آشفته ! — بیدار شد آن خفته تا روز مشین از پا

بیدار شد آن فتنه کاو چون بزند طعنه — در کوه کند رخنه تا روز مشین از پا

در خانه چنین جمعی در جمع چنین شمعی — دارم ز تو من طمعی تا روز مشین از پا

میر آمد میر آمد وان بدر منیر آمد — وان شکر و شیر آمد تا روز مشین از پا

ای بانگ و نوایت تر وز باد صبا خوشتر — ما را تو بری از سر تا روز مشین از پا

مجلس به تو فرخنده عشرت ز دمت زنده — چون شمع فروزنده تا روز مشین از پا

این چرخ و زمین خیمه، کس دید چنین خیمه ؟ — ای استن این خیمه ! تا روز مشین از پا

این قومْ پرند از تو با کرّ و فَرند از تو — زیر و زبرند از تو تا روز مشین از پا

در بحر چو کشتیبان آن پیل همی‌جنبان — تا منزل آباقان تا روز مشین از پا

ای خوش‌نفسِ نایی بس نادره برنایی — چون با همه برنایی تا روز مشین از پا

دف از کف دست آید نی از دم مست آید — با نی همه پست آید تا روز مشین از پا

چون جان خمشیم اما، کی خسبد جان جانا ؟ — تو باش زبان ما تا روز مشین از پا