دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۴

چون گل همه تن خندم نه از راه دهان تنها — زیرا که منم بی‌من با شاهِ جهان تنها

ای مشعله آورده دل را به سحر برده — جان را برسان در دل دل را مَسِتان تنها

از خشم و حسد جان را بیگانه مکن با دل — آن را مگذار اینجا وین را بمخوان تنها

شاهانه پیامی کن یک دعوتِ عامی کن — تا کی بود ای سلطان این با تو و آن تنها ؟

چون دوش اگر امشب نایی و ببندی لب — صد شور کنیم ای جان نکنیم فغان تنها