دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۴۲

آن ماه کو ز خوبی بر جمله می‌دواند — ای عاشقان شما را پیغام می‌رساند

سوی شما نبشت او بر روی بنده سطری — خط خوان کیست این جا کاین سطر را بخواند

نقشش ز زعفران است وین سطر سر جانست — هر حرف آتشی نو در دل همی‌نشاند

کنجی و عشق و دلقی ما از کجا و خلقی — لیک او گرفته حلقی ما را همی‌کشاند

بی دست و پا چو گویی سوی وییم غلطان — چوگان زلف ما را این سو همی‌دواند

چون این طرف دویدم چوگانش حمله آرد — سوی خودم کشاند این سر بگو کی داند

هر سو که هست مستم چوگان او پرستم — در عین نیست هستم تا حکم خود براند

گر زانک تو ملولی با خفتگان بنه سر — زیرا فسردگان را هم خواب وارهاند

آن جا که شمس دینم پیدا شود به تبریز — والله که در دو عالم نی درد و درد ماند