دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۴۷

پیمانه ایست این جان پیمانه این چه داند — از پاک می‌پذیرد در خاک می‌رساند

در عشق بی‌قرارش بنمودنست کارش — از عرش می‌ستاند بر فرش می‌فشاند

باری نبود آگه زین سو که می‌رساند — ای کاش آگهستی زان سو که می‌ستاند

خاک از نثار جان‌ها تابان شده چو کان‌ها — کو خاک را زبان‌ها تا نکته‌ای جهاند

تا دم زند ز بیشه زان بیشه همیشه — کان بیشه جان ما را پنهان چه می‌چراند

این جا پلنگ و آهو نعره زنان که یا هو — ای آه را پناه او ما را که می‌کشاند

شیری که خویش ما را جز شیر خویش ندهد — شیری که خویش ما را از خویش می‌رهاند

آن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهو — ما را به این فریب او تا بیشه می‌دواند

چون فاتحه دهدمان گاهی فتوح و گه گه — گر فاتحه شویم او از ناز برنخواند