دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۴۸

از چشم پرخمارت دل را قرار ماند — وز روی همچو ماهت در مه شمار ماند

چون مطرب هوایت چنگ طرب نوازد — مر زهره فلک را کی کسب و کار ماند

یغمابک جمالت هر سو که لشکر آرد — آن سوی شهر ماند آن سو دیار ماند

گلزار جان فزایت بر باغ جان بخندد — گل‌ها به عقل باشد یا خار خار ماند

جاسوس شاه عشقت چون در دلی درآید — جز عشق هیچ کس را در سینه یار ماند

ای شاد آن زمانی کز بخت ناگهانی — جانت کنار گیرد تن برکنار ماند

چون زان چنان نگاری در سر فتد خماری — دل تخت و بخت جوید یا ننگ و عار ماند

می‌خواهم از خدا من تا شمس حق تبریز — در غار دل بتابد با یار غار ماند