دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۶۰

ای دل اگر کم آیی کارت کمال گیرد — مرغت شکار گردد صید حلال گیرد

مه می‌دود چو آیی در ظل آفتابی — بدری شود اگر چه شکل هلال گیرد

در دل مقام سازد همچون خیال آن کس — کاندر ره حقیقت ترک خیال گیرد

کو آن خلیل گویا وجهت وجه حقا — وان جان گوشمالی کو پای مال گیرد

این گنده پیر دنیا چشمک زند ولیکن — مر چشم روشنان را از وی ملال گیرد

گر در برم کشد او از ساحری و شیوه — اندر برش دل من کی پر و بال گیرد

گلگونه کرده است او تا روی چون گلم را — بویش تباه گردد رنگش زوال گیرد

رخ بر رخش منه تو تا رویت از شهنشه — مانند آفتابی نور جلال گیرد

چه جای آفتابی کز پرتو جمالش — صد آفتاب و مه را بر چرخ حال گیرد

شویان اولینش بنگر که در چه حالند — آن کاین دلیل داند نی آن دلال گیرد

ای صد هزار عاقل او در جوال کرده — کو عقل کاملی تا ترک جوال گیرد

خطی نوشت یزدان بر خد خوش عذاران — کز خط سیه‌تر است او کاین خط و خال گیرد

از ابر خط برون آ وز خال و عم جدا شو — تا مه ز طلعت تو هر شام فال گیرد