دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۶۱

لطفی نماند کان صنم خوش لقا نکرد — ما را چه جرم اگر کرمش با شما نکرد

تشنیع می‌زنی که جفا کرد آن نگار — خوبی که دید در دو جهان کو جفا نکرد

عشقش شکر بس است اگر او شکر نداد — حسنش همه وفاست اگر او وفا نکرد

بنمای خانه‌ای که از او نیست پرچراغ — بنمای صفه‌ای که رخش پرصفا نکرد

این چشم و آن چراغ دو نورند هر یکی — چون آن به هم رسید کسیشان جدا نکرد

چون روح در نظاره فنا گشت این بگفت — نظاره جمال خدا جز خدا نکرد

هر یک از این مثال بیانست و مغلطه است — حق جز ز رشک نام رخش والضحی نکرد

خورشیدروی مفخر تبریز شمس دین — بر فانیی نتافت که آن را بقا نکرد