دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۹۶

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند — زانک بلندت کند تا بتواند فکند

قطره آب منی کز حیوان می‌زهد — لایق قربان نشد تا نشد آن گوسفند

توده ذرات ریگ تا نشود کوه سخت — کس نزند بر سرش بیهده زخم کلند

تا نشود گردنی گردن کس غل ندید — تا نشود پا روان کس نشود پای بند

پس سبقت رحمتی در غضبی شد پدید — زهر بدان کس دهند کوست مُعوَّد به قند

برگ که رست از زمین تا که درختی نشد — آتش نفروزد او شعله نگردد بلند

باش چو رز میوه دار زور و بلندی مجو — از پی خرما بدانک خار ورا کس نکند

از پی میوه ضعیف رسته درختان زفت — نقش درختان شگرف صورت میوه نژند

دل مثل اولیاست استن جسم جهان — جسم به دل قایم است بی‌خلل و بی‌گزند

قوت جسم پدید هست دل ناپدید — تا به کی انکار غیب غیب نگر چند چند