دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۸۹۵

وسوسه تن گذشت غلغله جان رسید — مور فروشد به گور چتر سلیمان رسید

این فلک آتشی چند کند سرکشی — نوح به کشتی نشست جوشش طوفان رسید

چند مخنث نژاد دعوی مردی کند — رستم خنجر کشید سام و نریمان رسید

جادوکانی ز فن چند عصا و رسن — مار کنند از فریب موسی و ثعبان رسید

دُرد به پستی نشست صاف ز دُردی برست — گردن گرگان شکست یوسف کنعان رسید

صبح دروغین گذشت صبح سعادت رسید — جان شد و جان بقا از بر جانان رسید

محنت ایوب را فاقه یعقوب را — چاره دیگر نبود رحمت رحمان رسید

دزد کی باشد چو رفت شحنه ایمان به شهر — شحنه کی باشد بگو چون شه و سلطان رسید

صدق نگر بی‌نفاق وصل نگر بی‌فراق — طاق طرنبین و طاق طاق شوم کان رسید

مفتعلن فاعلات جان مرا کرد مات — جان خداخوان بمرد جان خدادان رسید

میوه دل می‌پزید روح از او می‌مزید — باد کرم بروزید حرف پریشان رسید