دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۱۲

نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنند — که سخت دست درازند بسته پات کنند

نگفتمت که بدان سوی دام در دامست — چو درفتادی در دام کی رهات کنند

نگفتمت به خرابات طرفه مستانند — که عقل را هدف تیر ترهات کنند

چو تو سلیم دلی را چو لقمه بربایند — به هر پیاده شهی را به طرح مات کنند

بسی مثال خمیرت دراز و گرد کنند — کهت کنند و دو صد بار کهربات کنند

تو مرد دل تنکی پیش آن جگرخواران — اگر روی چو جگربند شوربات کنند

تو اعتماد مکن بر کمال و دانش خویش — که کوه قاف شوی زود در هوات کنند

هزار مرغ عجب از گل تو برسازند — چو ز آب و گل گذری تا دگر چه‌هات کنند

برون کشندت از این تن چنان که پنبه ز پوست — مثال شخص خیالیت بی‌جهات کنند

چو در کشاکش احکام راضیت یابند — ز رنج‌ها برهانند و مرتضات کنند

خموش باش که این کودنان پست سخن — حشیشی‌اند و همین لحظه ژاژخات کنند