دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۱۱

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد — گمان مبر که مرا درد این جهان باشد

برای من مگری و مگو «دریغ دریغ» — به دوغ دیو درافتی دریغ آن باشد

جنازه‌ام چو ببینی مگو «فراق فراق» — مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو «وداع وداع» — که گور پردهٔ جمعیت جنان باشد

فُروشدن چو بدیدی برآمدن بنگر — غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد؟!

تو را غروب نماید ولی شروق بود — لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد

کدام دانه فرورفت در زمین که نَرُست؟! — چرا به دانهٔ انسانت این گمان باشد؟!

کدام دلو فرورفت و پر برون نامد — ز چاه یوسف جان را چرا فغان باشد؟!

دهان چو بستی از این سوی آن طرف بگشا — که های‌هوی تو در جوّ لامکان باشد