دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۱۸

چو کارزار کند شاه روم با شمشاد — چگونه گردم خرم چگونه باشم شاد

جهان عقل چو روم و جهان طبع چو زنگ — میان هر دو فتاده‌ست کارزار و جهاد

شما و هر چه مراد شماست در عالم — من و طریق خداوند مبدا و ایجاد

به اختلاف دو شمشیر نیست امن طریق — که اختلاف مقرر ز شورش اضداد

ولیک ملک مقرر نصیبه خردست — که امن و خوف نداند کلوخ و سنگ و جماد

چراغ عقل در این خانه نور می‌ندهد — ز پیچ پیچ که دارد لهب ز یاغی باد

فرشته رست به علم و بهیمه رست به جهل — میان دو به تنازغ بماند مردم زاد

گهی همی‌کشدش علم سوی علیین — گهیش جهل به پستی که هر چه بادا باد

نشسته جان که به یک سو کند ظفر این را — که تا رهم ز کشاکش شوم خوش و منقاد

چو نیم کاره شد این قصه چون دهان بستی — ز بیم ولوله و شر و فتنه و فریاد