دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۱۷

به یارکان صفا جز می صفا مدهید — چو می‌دهید بدیشان جدا جدا مدهید

در این چنین قدح آمیختن حرام بود — به عاشقان خدا جز می خدا مدهید

برهنگان ره از آفتاب جامه کنید — برهنگان ره عشق را قبا مدهید

چو هیچ باد صبایی به گردشان نرسد — به جانشان خبر از وعده صبا مدهید

به بوی وصل اگر عاشقی قرار گرفت — بهانه را نپذیرم بهانه‌ها مدهید

شراب حاضر و معشوق مست و من عاشق — مرا قرار نباشد به بو مرا مدهید

شراب آتش و ما زاده‌ایم از آتش — اگر حریف شناسید جز به ما مدهید

برای زخم چنین غازیان بود مرهم — کسی که درد ندارد بدو دوا مدهید

چو تاج مفخر تبریز شمس دین آمد — لقای هر دو جهان جز بدان لقا مدهید