دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۲۰

کسی که عاشق آن رونق چمن باشد — عجب مدار که در بی‌دلی چو من باشد

حدیث صبر مگویید صبر را ره نیست — در آن دلی که بدان یار ممتحن باشد

چو عشق سلسله خویش را بجنباند — جنون عقل فلاطون و بوالحسن باشد

به جان عشق که جانی ز عشق جان نبرد — وگر درونه صد برج و صد بدن باشد

اگر چو شیر شوی عشق شیرگیر قویست — وگرچه پیل شوی عشق کرکدن باشد

وگر به قعر چهی درروی برای گریز — چو دلو گردن از او بسته رسن باشد

وگر چو موی شوی موی می‌شکافد عشق — وگر کباب شوی عشق بابزن باشد

امان عالم عشقست و معدلت هم از اوست — وگرچه راهزن عقل مرد و زن باشد

خموش کن که سخن را وطن دمشق دلست — مگو غریب ورا کش چنین وطن باشد