دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۲۱

سخن که خیزد از جان ز جان حجاب کند — ز گوهر و لب دریا زبان حجاب کند

بیان حکمت اگر چه شگرف مشعله ایست — ز آفتاب حقایق بیان حجاب کند

جهان کفست و صفات خداست چون دریا — ز صاف بحر کف این جهان حجاب کند

همی‌شکاف تو کف را که تا به آب رسی — به کف بحر بمنگر که آن حجاب کند

ز نقش‌های زمین و ز آسمان مندیش — که نقش‌های زمین و زمان حجاب کند

برای مغز سخن قشر حرف را بشکاف — که زلف‌ها ز جمال بتان حجاب کند

تو هر خیال که کشف حجاب پنداری — بیفکنش که تو را خود همان حجاب کند

نشان آیت حقست این جهان فنا — ولی ز خوبی حق این نشان حجاب کند

ز شمس تبریز ار چه قراضه‌ایست وجود — قراضه‌ایست که جان را ز کان حجاب کند