دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۳۶

مرا عقیق تو باید شکر چه سود کند — مرا جمال تو باید قمر چه سود کند

چو مست چشم تو نبود شراب را چه طرب — چو همرهم تو نباشی سفر چه سود کند

مرا زکات تو باید خزینه را چه کنم — مرا میان تو باید کمر چه سود کند

چو یوسفم تو نباشی مرا به مصر چه کار — چو رفت سایه سلطان حشر چه سود کند

چو آفتاب تو نبود ز آفتاب چه نور — چو منظرم تو نباشی نظر چه سود کند

لقای تو چو نباشد بقای عمر چه سود — پناه تو چو نباشد سپر چه سود کند

شبم چو روز قیامت دراز گشت ولی — دلم سحور تو خواهد سحر چه سود کند

شبی که ماه نباشد ستارگان چه زنند — چو مرغ را نبود سر دو پر چه سود کند

چو زور و زهره نباشد سلاح و اسب چه سود — چو دل دلی ننماید جگر چه سود کند

چو روح من تو نباشی ز روح ریح چه سود — بصیرتم چو نبخشی بصر چه سود کند

مرا به جز نظر تو نبود و نیست هنر — عنایتت چو نباشد هنر چه سود کند

جهان مثال درختست برگ و میوه ز توست — چو برگ و میوه نباشد شجر چه سود کند

گذر کن از بشریت فرشته باش دلا — فرشتگی چو نباشد بشر چه سود کند

خبر چو محرم او نیست بی‌خبر شو و مست — چو مخبرش تو نباشی خبر چه سود کند

ز شمس مفخر تبریز آنک نور نیافت — وجود تیره او را دگر چه سود کند