دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۳۵

مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد — که بی‌عنایت جان باغ چون لحد باشد

چه ریشه برکنی از غصه و پشیمانی — چو ریش عقل تو در دست کالبد باشد

بکن مجاهده با نفس و جنگ ریشاریش — که صلح را ز چنین جنگ‌ها مدد باشد

وگر گریز کنی همچو آهو از کف شیر — ز تو گریزد آن ماه بر اسد باشد

نه گوش تو سخن یار مهربان شنود — نه پیش چشم تو دلدار سروقد باشد

نشین به کشتی روح و بگیر دامن نوح — به بحر عشق که هر لحظه جزر و مد باشد

گذر ز ناز و ملولی که ناز آن تو نیست — که آن وظیفه آن یار ماه خد باشد

چه ظلم کردم بر حسن او که مه گفتم — صد آفتاب و فلک را بر او حسد باشد

خموش باش و مگو ریگ را شمار مکن — شمار چون کنی آن را که بی‌عدد باشد