دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۴

زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا — چه نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا

از آن آب حیاتست که ما چرخ زنانیم — نه از کف و نه از نای نه دف‌هاست خدایا

یقین گشت که آن شاه در این عرس نهانست — که اسباب شکرریز مهیاست خدایا

به هر مغز و دماغی که درافتاد خیالش — چه مغزست و چه نغزست چه بیناست خدایا

تن ار کرد فغانی ز غم سود و زیانی — ز تست آنک دمیدن نه ز سرناست خدایا

نی تن را همه سوراخ چنان کرد کف تو — که شب و روز در این ناله و غوغاست خدایا

نی بیچاره چه داند که ره پرده چه باشد — دم ناییست که بیننده و داناست خدایا

که در باغ و گلستان ز کر و فر مستان — چه نورست و چه شورست چه سوداست خدایا

ز تیه خوش موسی و ز مایده عیسی — چه لوتست و چه قوتست و چه حلواست خدایا

از این لوت و زین قوت چه مستیم و چه مبهوت — که از دخل زمین نیست ز بالاست خدایا

ز عکس رخ آن یار در این گلشن و گلزار — به هر سو مه و خورشید و ثریاست خدایا

چو سیلیم و چو جوییم همه سوی تو پوییم — که منزلگه هر سیل به دریاست خدایا

بسی خوردم سوگند که خاموش کنم لیک — مگر هر در دریای تو گویاست خدایا

خمش ای دل که تو مستی مبادا به جهانی — نگهش دار ز آفت که برجاست خدایا

ز شمس الحق تبریز دل و جان و دو دیده — سراسیمه و آشفته سوداست خدایا