دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۵

زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا — چه نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا

چه گرمیم چه گرمیم از این عشق چو خورشید — چه پنهان و چه پنهان و چه پیداست خدایا

زهی ماه زهی ماه زهی بادهٔ همراه — که جان را و جهان را بیاراست خدایا

زهی شور زهی شور که انگیخته عالم — زهی کار زهی بار که آن جاست خدایا

فروریخت فروریخت شهنشاه سواران — زهی گرد زهی گرد که برخاست خدایا

فتادیم فتادیم بدان سان که نخیزیم — ندانیم ندانیم چه غوغاست خدایا

ز هر کوی ز هر کوی یکی دود دگرگون — دگربار دگربار چه سوداست خدایا

نه دامیست نه زنجیر همه بسته چراییم — چه بندست چه زنجیر که برپاست خدایا

چه نقشیست چه نقشیست در این تابهٔ دل‌ها — غریبست غریبست ز بالاست خدایا

خموشید خموشید که تا فاش نگردید — که اغیار گرفتست چپ و راست خدایا