دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۵۷

هزار جان مقدس فدای روی تو باد — که در جهان چو تو خوبی کسی ندید و نزاد

هزار رحمت دیگر نثار آن عاشق — که او به دام هوای چو تو شهی افتاد

ز صورت تو حکایت کنند یا ز صفت — که هر یکی ز یکی خوشترست زهی بنیاد

دلم هزار گره داشت همچو رشته سحر — ز سحر چشم خوشت آن همه گره بگشاد

بلندبین ز تو گشتست هر دو دیده عشق — ببین تو قوت شاگرد و حکمت استاد

نشسته‌ایم دل و عشق و کالبد پیشت — یکی خراب و یکی مست وان دگر دلشاد

به حکم تست بخندانی و بگریانی — همه چو شاخ درختیم و عشق تو چون باد

به باد زرد شویم و به باد سبز شویم — تو راست جمله ولایت تو راست جمله مراد

کلوخ و سنگ چه داند بهار جز اثری — بهار را ز چمن پرس و سنبل و شمشاد