دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۵۶

ز جان سوخته‌ام خلق را حذار کنید — که الله الله ز آتش‌رخان فرار کنید

که آتشِ رُخِشان خاصیت چنین دارد — که هر قرار که دارید بی‌قرار کنید

دلی که کاهل گردد نداش می‌آید — که زنده است سلیمان عشق کار کنید

مباش کاهل کاین قافله روانه شدست — ز قافله بممانید و زود بار کنید

چهارپای طبایع نکوبد این ره را — به ترک خاک و هواها و آب و نار کنید

غنیست چشم من از سرمه سپاهانی — ز خاک تبریز او را مگر نثار کنید

بزرگی از شه ارواح شمس تبریزست — وجودها پی این کبریا صغار کنید