دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۵۹

اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد — نشاط و عیش به باغ بقا توانی کرد

اگر به آب ریاضت برآوری غسلی — همه کدورت دل را صفا توانی کرد

ز منزل هوسات ار دو گام پیش نهی — نزول در حرم کبریا توانی کرد

درون بحر معانی لا نه آن گهری — که قدر و قیمت خود را بها توانی کرد

به همت ار نشوی در مقام خاک مقیم — مقام خویش بر اوج علا توانی کرد

اگر به جیب تفکر فروبری سر خویش — گذشته‌های قضا را ادا توانی کرد

ولیکن این صفت ره روان چالاکست — تو نازنین جهانی کجا توانی کرد

نه دست و پای اجل را فرو توانی بست — نه رنگ و بوی جهان را رها توانی کرد

تو رستم دل و جانی و سرور مردان — اگر به نفس لئیمت غزا توانی کرد

مگر که درد غم عشق سر زند در تو — به درد او غم دل را دوا توانی کرد

ز خار چون و چرا این زمان چو درگذری — به باغ جنت وصلش چرا توانی کرد

اگر تو جنس همایی و جنس زاغ نه‌ای — ز جان تو میل به سوی هما توانی کرد

همای سایه دولت چو شمس تبریزیست — نگر که در دل آن شاه جا توانی کرد