دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۸۵

هر که بهر تو انتظار کند — بخت و اقبال را شکار کند

بهر باران چو کشت منتظر است — سینه را سبز و لاله‌زار کند

بهر خورشید کان چو منتظر است — سنگ را لعل آبدار کند

انتظار ادیم بهر سهیل — اندر او صد هزار کار کند

آهنی که‌انتظار صیقل کرد — روی را صاف و بی‌غبار کند

ز انتظار رسول تیغ علی — در غزا خویش ذوالفقار کند

انتظار جنین درون رحم — نطفه را شاه خوش‌عذار کند

انتظار حبوب زیر زمین — هر یکی دانه را هزار کند

آسیا آب را چو منتظر است — سنگ را چست و بی‌قرار کند

انتظار قبول وحی خدا — چشم را چشم اعتبار کند

انتظار نثار بحر کرم — سینه را دُرج دُر چو نار کند

شیره را انتظار در دل خم — بهر مغز شهان عقار کند

بی کنار‌ست فضل منتظر‌ش — رانده را لایق کنار کند

تا قیامت تمام هم نشود — شرح آن که‌انتظار یار کند

ز انتظارات شمس تبریزی — شمس و ناهید و مه دوار کند