گلستان › باب چهارم در فواید خاموشی › حکایت شمارهٔ ۵

جالینوس ابلهی را دید دست در گریبان دانشمندی زده و بی‌حرمتی همی‌کرد. گفت: اگر این نادان نبودی، کارِ وی با نادانان بدین جا نرسیدی. — دو عاقل را نباشد کین و پیکار

نه دانایی ستیزد با سبکسار — اگر نادان به وحشت سخت گوید

خردمندش به نرمی دل بجوید — دو صاحبدل نگه دارند مویی

همیدون سرکشی و آزرم‌جویی — و گر بر هر دو جانب جاهلانند

اگر زنجیر باشد، بگسلانند — یکی را زشت‌خویی داد دشنام

تحمّل کرد و گفت: ای خوب فرجام — بتر زآنم که خواهی گفتن، آنی

که دانم، عیب من چون من ندانی