گلستان › باب اول در سیرت پادشاهان › حکایت شمارهٔ ۳۰

پادشاهی به کشتنِ بی‌گناهی فرمان داد. گفت: ای ملِک! به موجبِ خشمی که تو را بر من است، آزارِ خود مجوی که این عقوبت بر من به یک نفس به سر آید و بَزهِ آن بر تو جاوید بماند. — دورانِ بقا چو بادِ صحرا بگذشت

تلخیّ و خوشیّ و زشت و زیبا بگذشت — پنداشت ستمگر که جَفا بر ما کرد

در گردن او بماند و بر ما بگذشت — ملک را نصیحت او سودمند آمد و از سر خون او در گذشت.