گلستان › باب دوم در اخلاق درویشان › حکایت شمارهٔ ۱۰

یکی پرسید از آن گم‌کرده‌فرزند — که ای روشن‌گُهر پیرِ خردمند

ز مصرش بویِ پیراهن شنیدی — چرا در چاهِ کَنْعانش ندیدی؟!

بگفت: احوالِ ما برقِ جهان است — دمی پیدا و دیگر دم نهان است

گهی بر طارَمِ اعلیٰ نشینیم — گهی بر پشتِ پایِ خود نبینیم

اگر درویش در حالی بماندی — سرِ دست از دو عالم برفشاندی