گلستان › باب دوم در اخلاق درویشان › حکایت شمارهٔ ۴۰

طایفهٔ رندان به خلافِ درویشی به در آمدند و سخنان ناسزا گفتند و بزدند و برنجانیدند. — شکایت از بی‌طاقتی پیشِ پیرِ طریقت برد که چنین حالی رفت.

گفت: ای فرزند! خرقه‌ٔ درویشان جامهٔ رضاست، هر که در این کسوت تحمّلِ بی‌مرادی نکند مدّعی است و خرقه بر او حرام. — دریایِ فراوان نشود تیره به سنگ

عارف که برنجد تُنُک‌آب است هنوز — گر گزندت رسد، تحمل کن

که به عفو از گناه پاک شوی — ای برادر، چو خاک خواهی‌شد،

خاک شو، پیش از آن که خاک شوی