گلستان › باب دوم در اخلاق درویشان › حکایت شمارهٔ ۴۱

این حکایت شنو که در بغداد — رایت و پرده را خلاف افتاد

رایت از گردِ راه و رنجِ رکاب — گفت با پرده از طریقِ عتاب:

من و تو هر دو خواجه‌تاشانیم — بندهٔ بارگاهِ سلطانیم

من ز خدمت دمی نیاسودم — گاه و بیگاه در سفر بودم

تو نه رنج آزموده‌ای نه حصار — نه بیابان و باد و گرد و غبار

قدمِ من به سعی پیشتر است — پس چرا عزّتِ تو بیشتر است؟

تو برِ بندگان مه‌رویی — با غلامانِ یاسمن بویی

من فتاده به دستِ شاگردان — به سفر پای‌بند و سرگردان

گفت: من سر بر آستان دارم — نه چو تو سر بر آسمان دارم

هر که بیهوده گردن افرازد — خویشتن را به گردن اندازد