غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۰

دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد — گفتا شراب نوش و غمِ دل بِبَر ز یاد

گفتم به باد می‌دهدم باده نام و ننگ — گفتا قبول کن سخن و هر چه باد، باد

سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست — از بهر این معامله غمگین مباش و شاد

بادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچ — در معرضی که تخت سلیمان رَوَد به باد

حافظ گرت ز پندِ حکیمان مَلالت است — کوته کنیم قصه، که عمرت دراز باد