غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹

دلِ من در هوایِ روی فرخ — بُوَد آشفته همچون مویِ فرخ

به جز هندویِ زلفش هیچ کس نیست — که برخوردار شد از روی فرخ

سیاهی نیکبخت است آن که دائم — بُوَد هم‌راز و هم‌زانوی فرخ

شود چون بید لرزان سروِ آزاد — اگر بیند قدِ دلجویِ فَرُّخ

بده ساقی شرابِ ارغوانی — به یادِ نرگسِ جادوی فَرُّخ

دو تا شد قامتم همچون کمانی — ز غم پیوسته چون ابروی فرخ

نسیم مُشک تاتاری خجل کرد — شمیم زلف عَنبربوی فرخ

اگر میلِ دلِ هر کس به جایی‌ست — بُوَد میلِ دلِ من سوی فرخ

غلامِ همتِ آنم که باشد — چو حافظ بنده و هندوی فرخ