غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۲

دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد — من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همرازِ خود کنم — هر شام برق لامِع و هر بامداد باد

در چینِ طرهٔ تو دل بی حِفاظِ من — هرگز نگفت مسکنِ مألوف یاد باد

امروز قدرِ پندِ عزیزان شناختم — یا رب روانِ ناصحِ ما از تو شاد باد

خون شد دلم به یادِ تو هر گَه که در چمن — بندِ قبایِ غنچهٔ گل می‌گشاد باد

از دست رفته بود وجودِ ضعیفِ من — صبحم به بویِ وصلِ تو جان باز داد، باد

حافظ نهادِ نیکِ تو کامت بر آورد — جان‌ها فدایِ مردمِ نیکو نهاد باد