غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۳

روز وصلِ دوستداران یاد باد — یاد باد آن روزگاران، یاد باد

کامم از تلخیِ غم چون زهر گشت — بانگِ نوشِ شادخواران یاد باد

گر چه یاران فارِغَند از یادِ من — از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بند و بلا — کوشش آن حق‌گزاران یاد باد

گر چه صد رود است در چشمم مُدام — زنده رودِ باغ‌ِ کاران یاد باد

رازِ حافظ بعد از این ناگفته ماند — ای دریغا رازداران یاد باد